سیدعباس سیدمحمدی

            بسم الله الرحمن الرحيم. حدود سه سال قبل، همکار سابقم گفت: «در زمان تعطيل بودن دانشگاه­ها، ميان دکتر سروش (عضو ستاد انقلاب فرهنگي) و دکتر معين (عضو؟ دانشگاه شيراز؟) درباره­ي باز شدن دانشگاه­ها اختلاف نظر وجود داشته. سروش موافق باز شدن و معين موافق بسته ماندن.» اگر حرفهاي راوي صحيح باشد، ظاهراً در آن زمان ــ اصطلاحاً ــ معين «متحجر» بوده و سروش بر عکس او.

            و اما، آيا فرمايشات گهربار دکتر عبدالکريم سروش به آن اختلاف [ــ ِ احتمالي] در آن زمان ربط دارد؟ دکتر عبدالکريم سروش، روزنامه­ي شرق، چهارشنبه، 25 خرداد 1384؛ ص 6: «در اصل ضرورت تشکيل جبهه­ دموکراسي که گمان نمي­کنم اصولاً ترديدي وجود داشته باشد ... اما بحث اين است که نمي­توان قدم آخر را اول برداشت. بايد گام به گام پيش رفت و همه را حول يک محور متحد کرد ... کروبي نه دشمنان لجوج دارد و نه دوستان عاشق، نه محبوبيت زياد دارد، نه منفوريت زياد، حال آنکه معين و حتي هاشمي موافقان و مخالفان جدي دارند ...» (رسم خط مانند اصل)

            آقاي دکتر سروش! بسي مطالب مي­توان به جناب­عالي گفت. فقط دو مطلب عرض مي­کنم. 1) اگر کسي که هم موافق زياد دارد و هم مخالف زياد، مناسب رياست امور اجرائي نيست، شايد براي رهبري روشنفکري ديني ايران هم فردي مانند شما مناسب نيست، که هم موافقانش زيادند و هم مخالفانش کثير. ظاهراً اجماع هست که جناب عالي رهبر غير علي الاطلاق روشنفکري ديني ايران هستي. 2) «همه» را حول کدام محور بايد متحد کرد؟

            با احترام به دکتر سروش.